Sommige levens lijken veel langer te duren dan het aantal jaren dat iemand daadwerkelijk heeft geleefd. Dat geldt zeker voor Casparus Alardin, die in 1692 op slechts 34-jarige leeftijd in Arnhem overleed. Zijn grafzerk in de Eusebiuskerk vermeldt eenvoudig dat hij “Bedienaer des goddelijken woord” was geweest: predikant in Vlaanderen, Wesel en Arnhem. Achter die sobere woorden gaat echter een leven schuil dat werd getekend door geloof, verlies en opmerkelijke veerkracht.
Casparus Alardin werd op 5 maart 1658 geboren in Bremen. Al op jonge leeftijd koos hij voor de theologie. Tijdens zijn studie in Utrecht kwam hij onder invloed van de bekende hoogleraar Franciscus Burmannus, die hem kennis liet maken met het coccejanisme. Deze relatief vrijzinnige stroming binnen de gereformeerde kerk, genoemd naar de Leidse theoloog Johannes Coccejus, legde sterk de nadruk op Gods verbond met de mens.
Ook zijn huwelijk bracht hem in de kring van vooraanstaande coccejanen. Hij trouwde met Magdalena Momma, dochter van Wilhelm Momma, een van de bekendste en meest strijdvaardige vertegenwoordigers van deze beweging. Nog voor zijn 23e was Alardin al predikant en begon hij zijn loopbaan in het Zeeuws-Vlaamse havenstadje Sluis.
Daar werd zijn jonge leven echter overschaduwd door een opeenstapeling van persoonlijke tragedies. Eerst verloor hij zijn moeder, kort daarna zijn zus. Alsof dat nog niet genoeg was, sloeg het noodlot opnieuw toe toen zijn vader, broer en een nicht hem bezochten. Op de terugreis verging hun schip en verdronken zij alle drie. Mogelijk gebeurde dit tijdens de zware stormvloeden van begin 1682, toen een combinatie van een extreme noordwesterstorm en springtij grote delen van de regio onder water zette. In Sluis stond het water zelfs tot op de Grote Markt en kwamen talloze mensen om het leven.
Het zwaarste verlies moest toen echter nog komen. In 1683 stierf zijn vrouw Magdalena op slechts 28-jarige leeftijd in het kraambed. Hun pasgeboren zoontje overleefde de geboorte evenmin. Binnen enkele jaren had Alardin vrijwel zijn hele naaste familie verloren.
Toch ging het leven verder. In 1684 hertrouwde hij met Hester Corsellis. Een jaar later verhuisde het echtpaar naar Wesel, waar Alardin als predikant aan de slag ging. Het gezin groeide met de geboorte van drie zonen: Abraham, Seger en Caspar Guillelmo. Na drie jaar volgde opnieuw een verhuizing, ditmaal naar Arnhem. Daar werd hij beroepen als predikant van de Eusebiuskerk.
Hoewel hij nog maar dertig jaar oud was, leek zijn gezondheid al ernstig aangetast. De vele tegenslagen hadden hun sporen nagelaten. Zijn levensmotto luidde: “Een predikant moet al predikende sterven.” Opmerkelijk genoeg lijkt hij dat ideaal bijna letterlijk te hebben verwezenlijkt. In 1692 werd hij ziek. Enkele uren voor zijn overlijden dicteerde hij vanaf zijn sterfbed nog zijn laatste preek. Hij zou die echter nooit kunnen voltooien.
Alardin liet een aanzienlijk aantal preken na, waarvan verschillende na zijn dood in druk verschenen. Daarnaast schreef hij een bijzonder werk dat hem een veel breder publiek bezorgde. Het droeg de lange titel Vergeestelijkt en Hemels thee-gebruyk, ofte beknopte overbrenging van de thee, geestelyk op Christus Jesus toegepast, tot demping van wereldsche en ijdele discoursen onder het theedrinken.
In dit opmerkelijke boekje gebruikte Alardin het toen nog relatief nieuwe gebruik van thee drinken als uitgangspunt voor geestelijke beschouwingen. Hij trok allerlei parallellen tussen de eigenschappen van thee en het christelijke geloof. Wat tegenwoordig misschien wat eigenaardig klinkt, sloeg destijds verrassend goed aan. Het werk werd minstens vijf keer herdrukt; de laatste bekende uitgave verscheen zelfs nog in 1877, bijna twee eeuwen na zijn dood.
Zo leeft de naam van Casparus Alardin voort. Niet alleen als een van de vele predikanten die ooit op de kansel van de Eusebiuskerk stonden, maar ook als een man die in een uitzonderlijk kort leven meer verlies kende dan de meesten in een heel mensenbestaan ervaren — en die desondanks bleef preken, schrijven en geloven tot zijn laatste ademtocht.
